Zondag 25-okt-2009
Zojuist gewekt voor de sunrise op het dak van het hotel. 5:30uur.  Als dit voor een baas moest?  Maar we hebben betaald dus doen we aan alles mee. Er is bewolking en de sunrise valt wat, nee eigenlijk gewoon tegen. Maar ja, hadden ze niet geroepen, waren we later opgeweest. Na deze sessie gaan we ontbijten, wat ze al net aan het opstellen zijn.
Zo zijn we om 08 uur al op weg naar onze bikes. We starten richting meer en gaan over een grindpad langs het meer. Enige km’s verder komen we buiten de stad weer op de harde weg. Nou ja hard. De verharde stukken asfalt liggen tussen de gaten. Er is vooral veel onverhard. Maar…. mooie uitzichten op het meer en de overkant. Langs de weg delen we ballonnen uit aan elk kind wat op de weg komt en steeds foto’s. ca 5 km buiten de stad is een landingsplaats van paragliding. Goh dat zou ik ook nog wel willen. En voor dat we het weten hebben we besloten om te gaan. We zouden om 08:30uur al kunnen. Nu dus, volgens de jongen. OK. Maar dan komt het addertje, we moeten eerst boeken. Hij gaat wel mee terug. Hoe? Hij weet het wel. Op de schuine stang voor bij mij op de fiets. Ik met wijd spoor en een 16jarige jongen tussen mijn benen. Hij zegt steeds dat het nog even is en op de stukken die omhoog gaan loopt hij en ik pik hem dan later weer op. Het is gewoon aan de rand van de stad. Als we willen boeken is er weer een maartje. Het is vol en we kunnen pas om 13uur. OK dan gaan we eerst fietsen. De stad in en vooral door. Bij het vliegveld en dan na een cola aan de straat fietsen we de wijk in. Schoolkinderen achterna. Zo komen we dan bij een school. Niet een kleine maar grote school waar alle kinderen van alle kanten heen lopen. We delen aan de poort onze ballonnen uit en dit duurt slechts enkele seconden. De suppoost aan de poort krijgt de handvol pennen. Dan kan hij ze afgeven (of zelf in de verkoop doen).  Terug fietsen we weer de stad uit en met de gps komen we al snel op de weg naar het Tibet dorp. Maar het is best klimmen en dus zweten. We hebben er 19km opzitten en gaan terug naar de stad. Een drink en even naar het hotel om te pakken voor de para-gliding. Een trui ?? Toch maar wel. Om 12uur fietsen we naar het kantoor van Blue Sky Paragliding. Daar kunnen we wachten in schaduw en met cola en enkele banaantjes gaat dat wel. Ver na 13 uur vertrekken we met 4 andere gliders uit Engeland. De wagen zit verder vol met materiaal en onze tandem vliegeniers. Een steil weggetje brengt ons 400m hoger op ca 1200meter. Een mooi uitzicht en we krijgen een korte instructie. Dan starten we.
Het is kicken, k e i – k e i gaaf om zo te vliegen als een vogel. Cirkelend over het prachtige landschap. Rijstvelden, stad, meer en bergen. De hoge Himalayas zijn goed zichtbaar. Maar naar beneden is spectaculairder. Glijend door de lucht, relaxt zittend in een stoeltje. Mijn piloot is Emo een Bulgaar die de 3 zomermaanden in Bulgarije les geeft en verder hier in Nepal rondvliegt. Het is echt prachtig allemachtig!!! We gaan van 1200m cirkelend met de thermiek omhoog naar uiteindelijk 1750m boven het meer. Daar zoeken we Joep op die met de Rus Victor rondvliegt. We hangen heel dicht bij elkaar, de pijpmatrassen raken elkaar bijna. We kunnen zo met elkaar praten.  Grandioos. Dan na 45min landen we op het stripje aan het meer, waar we vanmorgen het besluit hebben genomen om dit te gaan doen. Geen spijt van dit  flitsidee.  Terug bij het kantoor, onze onafgesloten huurfietsen staan er nog, krijgen we een certificaat en de foto’s als bewijs.
Terug op de kamer blijkt dat ik dik 100 mooie foto’s heb gemaakt en de 20 gemaakt door Emo zijn ook mooi. Het filmpje kan ik thuis pas bekijken. Truus en Annie even een sms gestuurd en na de douche is op de TV (in Nepal) de wedstrijd Feijenoord – VVV. NL tijd 13uur).
Het leven is toch wel erg goed!!!

 

het filmpje wat Emo (mijn buddy) heeft gemaakt op YouTube 


http://www.youtube.com/watch?v=My3zTnxG6Aw

 

 

het laatst bijgewerkt: 13 nov 2015