Fox reis nov2010   Argentinie - Chili - Brazilie

   Foz Iguazu - Rio de Janeiro - thuis

Vr 3 dec 2010

Vannacht onweer en niet zo´n klein beetje. Vanaf 3 uur gedonder en om 5 uur hebben we voor het raam zitten kijken naar het lichtspel. Om 7 uur met het ontbijt regent het nog steeds en als we om 8:30uur worden opgehaald voor de excursie naar de dam regent het nog. De dam ligt op de grens en is de grootste ter wereld tot nog toe. Alleen de 3 kloven dam in China wordt groter. Na een film in een theater worden we in bussen over de dam gereden en komen virtueel dus ook in Paraguay. De enorme kolossen van de 20 waterbuizen die naar de turbines gaan, rijden we onder langs en ook het 196m hoge betonwerk is kolossaal. Op een mooi punt (Kodak-point) is een overdekt terras waar we ons kunnen uitleven met knippen. Jammer dat we wegens de regen geen foto’s vanuit de bus kunnen maken. Mooie excursie.
Terug in het hotel moet er dan betaald worden aan de lokale gids in “het geeft niet in welke valuta”.  Nog even geskyped met Truus, waar ook alles goed gaat, ondanks kou en sneeuw.
Om 13:30uur worden we nadat we nog even een hamburger hebben gescoord naar de geschenken shop gebracht. Vlakbij het vliegveld is dit een laatste hint om nog wat geld achter te laten in Foz Iguazu. Joep slaagt hier en ik kan ook nog een paar Reals kwijt.
Op het vliegveld heeft onze lokale gids Anna ondertussen de koffers ingechecked en de boarding tickets geregeld. Wat een service van deze meid. Toppie.
Doordat dit al allemaal is gedaan moeten we gewoon nog een uur zitten wachten tot we aan boord mogen van onze VOEGOL machine. Ik heb een raamplaats kunnen ritselen, maar wordt verzocht toch weer te verkassen naar de linkerkant ook aan het raam, maar… nu gaat de laatste blik op de watervallen aan mijn neus voorbij. De low- budget vlucht is ook karig met slechts een cracker en een drankje. Net genoeg om de landing te halen en de kracht om van boord te gaan.  Ook mijn inwilliging van het verzoek om te verkassen naar links, heeft in Rio weer het nadeel dat ik geen Suikerbrood of Christusbeeld zie. Aan de arrival staat Rodriques ons op te wachten. Een Braziliaan die goed NL spreekt. Geleerd in Rio een taalstage van 3 weken in NL. Zijn brazilaanse moeder  werkt voor een nederlands ontwikkelings project. Vandaar zijn NL keuze.
In de bus staan we ca 1 uur in de file en heeft Rodriques de mogelijkheid om uitleg te geven over Rio en de excursies. We besluiten om morgen de dubbel excursie te doen met hem. Zowel Suikerbrood, Christusbeeld, oude stad en de kathedraal staan op het programma. We zijn van 9 tot 17 uur onder de pannen. En ’s avonds nog een bezoek aan een lokale markt en samba vereniging.
Ons hotel ligt aan een pleintje ca 200 m van de Copacabana. We hebben een grote kamer met een 1 persoons en een dubbelbed. Op advies van Rodriques gaan we eten bij een tentje vlakbij het strand en na het eten gaan we op het strand nog wat nadrinken bij een zitje met live-muziek. Temperatuur is nog 27 oC om 23:30uur.

Za 4 dec 2010

NL lijkt onder het winterse juk uit te gaan komen, hier blijft het nog heet en klam. Goed geslapen en lekker ontbijt vanmorgen. Om 9 uur staat ons stadstour busje weer voor het hotel om ons als eerste naar het Christus beeld te rijden. Dwars door de grote huizenmassa en dan een steile weg omhoog naar ca 400 m. Hier moeten we over in een “Christus” busje voor de laatste 300m. Helaas, helaas staat het grote gerenoveerde beeld in de mist. Soms komt Christus boven de mist uit kijken, dan weer verdwijnt hij weer achter de grote grauw sluier. Ook het zicht op de stad is weinig tot niets. Ook hier weer flarden, maar helaas het totale plaatje, bekend uit google en wikipedia kunnen wij niet zien. Toch is het zeker de moeite meer dan waard. In de afdaling maken we ter compensatie een tussenstop bij een helihaven. Hier zitten we veel lager en het uitzicht op de bebouwing en baaien is prachtig.
Dan rijden we door de wijk Sante Theresia. Een mooie rustige wijk met trammetjes en huizen die gerenoveerd werden. Hier zijn van veel herenhuizen luxe 4* B&B gemaakt. Verder door het oude stadscentrum van Rio stappen we uit bij de kunstenaars trap. De kunstenaar Escadaria Selaron heeft hier een levend kunstwerk gemaakt door een steil straatje te betegelen met tegeltjes uit de hele wereld. Natuurlijk zijn er ook tegeltjes uit NL opgestuurd, o.a. van Beatrix-Juliana, Delftsblauw, Holland America Lijn, maar ook 2 tegels van het Overloons Oorlogsmuseum. Het is een zeer kleurrijk geheel en het wordt nooit af. Gerwin had dit op internet gezien en heeft ook een tegel bij zich met de afbeelding van een koe erop. Als dank krijgt hij van de kunstenaar een schilderijtje. Verder door de stad naar de kathedraal die met zijn 96m hoogte toch nietig afsteekt bij de omliggende zakelijke glastorens. Van binnen is de kerk indrukwekkend met zijn glas in lood ramen. 80m doorsnee is de in pyramide vorm gebouwde kerk.
Dan nog een stop bij de Rio-se Opera, het gemeentehuis en de bibliotheek.  Bij de haven en het voormalige keizerlijke paleis wandelen we weer een gerenoveerd straatje in met vele horeca en o.a. het quilo-restaurant. Hier gaan we lunchen. Je krijgt een bord en je kunt uit het buffet kiezen wat je wilt. Bij de kassa wordt het bord gewogen en de prijs is 1,98 Reaal per ons. (ca €0.90 /ons). Ook fruit en gebak is er in overvloed. Lekker eten en natuurlijk veel vlees of vis. Na de lunch gaan we langs het “Samba--Drome”. Een ca 2km lange promenade met aan weerszijde tribunes en skyboxen, waar de praalgroepen en wagens met Carnaval langstrekken. De grote shows met veel wagens en wel tot 3000 personen grote prachtig uitgedoste groepen trekken dan langs de 65000 mensen op de tribunes om een prijs te winnen. In de nabijheid is een dansvloer en winkel met kostuums. Er zijn groepen kinderen aan het trainen zoals elke dag gebruikelijk is.
Dan staat de laatste attractie van Rio op de agenda. Het Suikerbrood. Maar…. ook hier helaas, helaas de top staat in de mist. Met de cabinelift gaan we tot halverwege de 400m hoge rots. Hier is prachtig uitzicht op de baai, het kleine vliegveld en de bebouwing. Ook de 13km lange brug over de baai naar de overkant is goed zichtbaar. Dan nog een keer in de lift naar de top, om dan alleen in een witte omgeving te kunnen kijken. Nog net wordt de mist iets dunner om dan toch nog een glimp van o.a. het Copacabana strand op te kunnen vangen. Geen foto’s dus vanaf de top. Terug op de begane grond wordt er nog even een zandje gescoord aan de voet van de Suikerbroodberg, het Praia Vermilha. Dan worden we om 17uur moe maar voldaan afgezet bij het hotel. Een pauze tot 21uur om dan naar een markt en Samba carnaval wijk gebracht te worden.
Nadat Joep eindelijk een shirt voor Daan heeft kunnen vinden en we met Gerwin en Didier een pizza hebben gegeten, worden we opgehaald door Rodriquez. De chauffeur heeft er zin in vanavond en rijdt keihard door nachtelijk Rio. De straten zijn slecht verlicht en de auto’s nog minder. Vele rijden met stadslicht en die is dan ook nog aan 1 kant kapot. Inhalen zowel rechts als links. Bij een soort stadion is een markt te vergelijken met die van Cuijk of Beverwijk. Maar dan veel meer eten en drank. Overal schettert de muziek en op heel veel plekken live-muziek. Hier wordt dan door jong en vooral oud gedanst. De nummers duren zeker een kwartier en gaan dan weer door in het exact hetzelfde ritme als de vorige. Van Rodriquez krijgen we bij veel kramen uitleg over locaal voedsel, kruiden eten en drinken. Bij een dansplaats gaan we wat drinken en om mensen te kijken. Er is niets zo leuk als mensen kijken en hier kijk je je ogen uit. Veel meisjes uitdagend gekleed. Iedereen begroet iedereen en wij zijn echt de enige niet Brazilianen. 
Om 23uur gaan we naar de Samba school. Deze is in een grote hal die helemaal in rood-wit ( de clubkleuren) is gestoken. Ook de muziek en de samba meisjes zijn rood-wit. Deze dansen op de bühne een voor een of met de groep de samba en schudden met de billetjes. Heel mooi om te bekijken. Hier lopen veel meer toeristen rond gezien de huidskleur en kleding. Om 0:30 uur komen de trommelaars een show geven. Geweldige muziek en ritme. Ook het publiek danst mee en een heel klein oud omaatje blijft steeds bewegen op het ritme. Met knetterende trommelvliezen en een lading Itaipava bier gaan we om 2 uur naar huis. Het feest gaat gewoon door tot wel 7 uur. Een prachtige avond in een origineel Rio.

Zondag 5 dec 2010

Vanmorgen uitslapen. Pas om 9 uur gaan we ontbijten en na even gepind te hebben gaan we met de “jongens” om 11 uur naar het Ipanema strand. Ca 4 km Copacabana en in een bocht voorbij het maritiem museum begint het Ipanema strand. De stringetjes en andere mooie stranddingen waar Rio zo beroemd op is vallen iets tegen. Is er een string dan puilt er te veel langs en lijkt het heel interessant, dan is er weer teveel textiel omheen. Maar ja, de roem is sterker dan de realiteit. Misschien zijn onze verwachtingen ook wel hoog. 
Als het Copacabana strand wat smaller wordt, wordt  het toch iets meer frivoler en bij het Ipanema strand natuurlijk weer ‘n zandje scoren. Bij het 2e blok Re is inderdaad een markt. Allerlei kramen en in het midden een schilderijen afdeling. Mooie en minder mooie doeken zijn er te koop.  Na een drankje wandelen we de 5 km weer terug in de brandend hete zon. Volgens thermometers 32 oC. Bij de buurt-Mc-Donald gaan we wat eten om dan gereed te gaan zitten voor de transfer naar het voetballen. Stipt om 14:30uur worden we opgehaald en in een busje met 8 andere heren die voor de “match of the day” gaan, worden we afgezet bij het San Januairio stadion met een gids. De “match of  the day” is tussen Fluminence en een onbekende club, maar Fluminence kan vandaag landskampioen worden na 25 jaar. Wij hadden ook hier naar toe willen gaan, maar 250 Euro vonden we te veel. Dus een goedkoper alternatief was Vasco da Gama, als 12e op de ranglijst tegen de nr 11 Ceara uit het zuiden van het Brazilië. We moeten wachten tot 16 uur om na fouillering in het stadion te mogen en we kiezen een plaats uit de zon. Om 17 uur begint de wedstrijd en intussen zijn groepen met hele grote vanen en trommelaars voor ons komen zitten. Een pokke herrie maken ze (lijkt op de vuvuzela) en het zicht op het veld wordt verhinderd door de vlaggen. Dus wij verkassen naar een meer kijkbare plaats op de tribune. Het kan want deze redelijk onbelangrijke match is, zo wordt later op het bord bekend gemaakt, met 2950 betalende en 2140 kaarthouders slechtsmatig bezocht. Toch een mooie wedstrijd met een 2-0 overwinning voor Vasco en een wisseling naar plaats 11 met Ceara op de eindranglijst van 2010. NB: Vasco da Gama was in 2009 nog landskampioen. 
Om 18:30 wordt er vuurwerk ontstoken in de verre omgeving, een teken dat Fluminence eindelijk heeft weten te scoren en landskampioen is geworden. Als onze wedstrijd bijna is afgelopen vallen er druppels en als we naar buiten gaan begint het te stortregenen. Schuilend onder uitzakkende schermdoeken komt er uiteindelijk een taxi voorgereden die ons 4-en naar huis brengt. Het is een rit met een zeker kamikaze effect. Soms werkt de niet aanwezige ABS niet en schuiven we richting voorganger en rechts inhalen en door rood rijden is regel.  We overleven de rit en worden bij het hotel afgezet. Dan wordt er een poging gedaan om ons e-ticket ofwel en goede plek op de vlucht naar Parijs te regelen. Maar het lijkt of alles al is geregeld voor ons. We hebben allebei een plek aan het raam maar niet bij elkaar.
Hierna gaan we wat eten, maar het is gaan stortregenen en net als wij willen gaan is het droog. In een restaurantje op 150m gaan we eten, maar het begint weldra te sauzen. Stortregen die niet wil ophouden. De straten lopen onder en het gaat over de trottoirrand heen en het lijkt bijna het restaurant in te stromen. Auto’s rijden tot aan de bumper door het water en het blijft stortregenen. Uiteindelijk lopen we met onze schoenen in een gekregen plastic draagtas op blote voeten door het aquarium naar het hotel.

Ma 6 dec 2010

Vanmorgen is alle water weer verdwenen en als ik naar het strand ga om even het Atlantische Oceaan water te voelen wordt er hard gewerkt om de rotzooi op te ruimen. Hier en daar worden kelders leeg gepompt. De zee is wild en de golven hoog. Ook de zuiging is erg sterk, waardoor je omver getrokken wordt. Nee, Copacabana is geen strand voor kleine jongens of ouwe heren. 
Joep gaat met Gerwin en Didier nog wandelen richting Suikerbrood, maar ik haak af omdat ik het te warm vind en mijn zwarte jeans (vliegbroek) al aan heb en die zweet nogal op kruishoogte met deze hitte.

Om 16:30 worden we dan opgehaald voor vertrek richting homeland. Het inchecken gaat zeer snel en we kunnen uitgebreid gaan zitten wachten. Maar het wachten duurt langer en langer. Als de vertrektijd al voorbij is komt er op het bord te staan dat er een delay van 1 uur is. Vertrektijd was 21:25uur en om 23uur krijgen we een muffin, chips en drinks. Dan komt de mededeling dat de vertrektijd staat gepland voor 02:20uur. Dus weer 3 uur wachten. Er zijn erg weinig passagiers, wat mij ook te denken zet of de oorzaak wel een kapot schroefje is. Dit zou moeten worden ingevlogen vanuit Sao Paulo. Om 1:10 uur (NL 04:10) kunnen we al vervoegd boarden en vertrekken. Na een dineetje wordt het vliegtuig op nachtstand gezet. Ook ik neem 2x Oxazapam van Joep en ik kan warempel 5 uurtjes doorkomen en wordt wakker als we boven Gran Canaria vliegen. In Parijs arriveren we om 15:10 en dan wordt er wat doelloos over het vliegveld gezocht naar de aansluitende vlucht. Deze vlucht is gecanceled wegens mist op Schiphol, dus de afhalers zijn op de hoogte. Onze thuisvlucht is nu gepland om 19:30uur. 
Al goed op tijd kunnen we boarden, maar dan vriest het in Parijs. Dus moet er eerst ge-de-iced worden. Ver taxiend komen we dan dichtbij de startbaan en een ladderwagen rijdt naar het vliegtuig. Net of we ontsmet worden, wordt onze kist met anti-vries bespoten. En inderdaad het ijs gaat van de vleugels en het antivries loopt langs de ruiten, net als in een wasstraat. Dus ook nu weer vertraging en we landen na een snelle vlucht om 20:10 uur op NL bodem. De koffers ophalen en een afscheid van de groepsleden. Bij de uitgang worden we al gefilmd door de overbuurman van Joep, ze zeggen erbij niet voor Joep te komen, maar voor nieuwe familie uit China. Annie en Jantine staan al zwaaiend op ons te wachten en na een koffie nemen Joep en ik na 3 weken ook afscheid en ga ik treinend naar mijn Truuke. Om 00:15uur stap ik uit de trein in de armen van mijn vrouw.

       
   
  
  
   
 
   
  
 
 

grote foto's:  scroll even door naar beneden

e-mail sturen

het laatst bijgewerkt: 23 jan 2011