Fox reis nov2010   Argentinie - Chili - Brazilie

Ushaia - Torres del Paine - El Calafate

Dinsdag 23 nov 2010

Good Morning om 5 uur. Eruit en naar beneden voor een uitgekleed ontbijt. Op dit uur geen kaas of ham en geen croissants. Na het ontbijt komt de bus natuurlijk een ˝ uur later als afgesproken, maar om 7 uur gaan weer richting vasteland. Door een mooi landschap met besneeuwde toppen en enkele fjorden arriveren we bij de stad Rio Grande. Onze Argentijnse bus mag niet naar Chili en we moeten overstappen op een Chileense bus. Eerst worden we voor een 4-koppige junta geleid en wordt het paspoort vergeleken met de lijst die Fox heeft geprint. Ook mag er geen fruit mee naar Chili. De bus is normaal openbaar vervoer en we zitten op de eerste 12 rijen van de bus. Achterin delen we met andere toeristen en locals. WC erin en we krijgen koffie en een gevulde koek. Na Rio Grande is het landschap veranderd in een leeg en vlak gebied. HET Patagonie. De lange, lange leegte met enkel schapen farms. We passeren na 100km de Chileense grens en weer moet er een hele procedure worden gevolgd. Weer paspoort, een ingevulde toelatingsaanvrage, een verklaring en een stempel in de pas en onze bagage moet door de X-scan. Hierna vervolgt het landschap het vorige maar nog meer vlakte en weidsheid en een onverharde steenweg. Aan de noorkust van Vuurland gaat de weg over in een geasfalteerde. Nog meer schapen en hier en daar lama’s en nandoes. Soms is er dan een afwisseling met fel groen en erg weinig behuizing. Afgelegen estantia’s. Een soort boerenhoeves met enorme lappen grond. De eigenaar woont in de stad en een werkwillige huurboer woont hier dan in alle eenzaamheid.
Als we al 500km hebben gereden vanaf Ushaia komen we aan bij Punta Delgada dat aan de overkant van de straat Magelhaen ligt. Een veerpont vaart ons over de enkele km’s brede en erg winderige zeestraat tussen Vuurland en het vasteland van Chili. Het bijzondere van deze veerpont is de verkoop van drank en het enige fast-food en specialiteit: hotdogs. Te betalen in zowel Chileense, Argentijnse pesos als in dollars.
Aan de overkant neem ik een monster strandzand, natuurlijk met foto. Er rest nog 100km over een weg door een gebied wat erg lijkt op het vorige, waarna Punta Arenas na 625km wordt bereikt. Middenin het centrum ligt ons hotel Plaza. Een oud maar mooi hotel met allure. Met Gerwin en Didier gaan we de straat op om te pinnen en een biertje te nemen, voordat we gaan eten. Het is fris en winderig in deze 130.000 inwoners tellende van schapenteelt levende stad in het uiterste zuiden van Chili. De trottoirs zijn mooi betegeld en het stikt van de banken in de directe omgeving van ons hotel. O.a. onze Rabo en ING. Een enorm vrachtschip ligt een eind buiten de haven voor anker.
We hebben lekker gegeten in een restaurant getipt door het meisje van de receptie.  Morgen gaan we naar het Nationaal Park Torres del Paines. Weer een trip van 5 uur bussen

Woensdag 24 nov 2010

Vanmorgen rijden we na het ontbijt per bus naar het NP Torres de Paine. Na 100km wordt er gepauzeerd bij een zg. Tante Emma Laden. Een huisje waar koffie en thee en wat versnapering + prullaria gekocht kan worden. Het waait erg hard, maar net op het miniterrasje voor het schamele huisje zitten we uit de wind. De huisjes hier zijn van hout, plastic schrootjes en enkel glas + golfplaten als dak. Er wordt overal flink gestookt, zodat het erg warm is. Ook in de hotels tot nu toe was het warm. Als we bij Puerto Natales onze locale gids ophalen, gaan we lunchen. Het lijkt er nu weer op of onze Roberto voor de 1e keer hier is. Hij moet vragen om een restaurant en als we dat hebben gevonden moet er onderhandeld worden over de mogelijkheden. We kunnen een menuutje of alleen soep bestellen. Maar dan komt de chaos in de bediening die hier niet op is berekend. Bovendien zit er nog een groep van 15 personen. Ze doen geweldig hun best maar het is een rommeltje. We kijken via een glazenwand zo in de keuken, waar we de hectiek van de keuken ook kunnen meemaken. Onze tomatensoep is erg dun uitgevallen. Het lijkt alsof de soep voor 5 mensen was en nu aangelengd tot 15 soepkoppen.
Hierna rijden we het NP in. Het landschap is prachtig. Bergachtig en alle kleuren groen. Dichterbij de granieten pieken kunnen we foto’s maken. Het is er erg winderig. Het stormt en we worden bijna weggeblazen van het plateau boven het dal. Maar het uitzicht op de pieken en op de rivier zijn erg mooi. Als we het dal inrijden naar de hotels hebben we weer een fotostop. Roberto de gids zegt dat ons hotel dat met het groene dak is, als we bij het hotel komen, is het dak gewoon zinkkleurig, golfplaten. ????  Na de sleuteluitdeling nemen we onze kamer in gebruik. Ruim en er zit alles in en op met goede bedden. De wind fluit om de ramen en de gordijnen wuiven mee. Toch is het op de kamer warm, maar dit schijnt ’s nachts tegen te kunnen vallen als de CV wegvalt. Ook is er Wifi, maar dit valt steeds weg, volgens de receptie door de wind.
Joep en ik zijn nog even gaan wandelen in de omgeving van het hotel.  Het is aan de ingang van het park op een vlak terrein, waar enkele hotels staan. Verder nog wat huisjes, zowel voor toeristen als ook voor personeel. Het waait ontiegelijk, maar er is prachtig uitzicht op de rotspieken. Ze doen me denken aan de rotsen van de Dolomieten toppen. Heel veel bomen zijn omgewaaid en het lijkt alsof de boom dood is, maar er is nog een takje met blad. Her en der dood grijs hout. Prachtige skeletten en alle stammen zijn begroeid met langdradige mossen. Als we niet verder kunnen moeten we teruglopen langs een soort modderbedding. Hier vinden we een paardenskelet. Hoofd, bovenkaak, onderkaak en ribbenboog. Ook spotten we een paar vogels en ganzen.
Terug in het hotel wordt er gegeten met de groep en natuurlijk gedronken. Om 12 uur liggen we tenslotte te bed.

Donderdag 25 nov 2010

Vandaag staat het nationaal park Torres del Paine op het programma. Ons hotel Tyndall staat enkele km’s van de ingang van het park. In het park is alles grindweg en er staat een harde wind. Na een uurtje rijden met steeds de prachtige pieken van de Torres del Paine in het vizier, wordt er tussen de bomen een wit/blauw stuk ijsberg gespot. We stoppen bij een parkeerplaats en wandelen over een bospad naar het gletsjermeer. Een grote grindvlakte met een groot aantal ijsbrokken die prachtige blauwe plekken hebben liggen in het water. Het is een magnifiek gezicht, het prachtige staalblauw in het ijs, de zon erop en het panorama op de achtergrond. We lopen over het grind richting water. Ervoor ligt een enkele meters hoge wal van grind. Ca 1 km is het lopen langs de prachtige ijsformaties. De eigenlijke gletsjer is heel in de verte zichtbaar. Kleine stukken ijs liggen vooraan in het water en tussen het grind steken ook nog ijsbrokken. Wat een mooi aanzicht, hier gingen we voor. Het blauw in het ijs is van zo’n aparte kleur. Aan het eind van de grinddam, gaat een pad omhoog en kunnen de ijsbergen van een andere kant bekeken worden. Het eind van dit pad ligt om de hoek en er is een mirador/uitkijkpunt. Hier kunnen we  weer foto’s te maken van weer andere ijsbergen. Wat een unieke ervaring. Prachtig!!!!

We lopen weer terug over de grindvlakte en het bospad naar de bus en rijden naar een ander uitkijkpunt. Het water is prachtig groen en het lijkt soms tropisch te zijn. Maar de temperatuur is anders. Niet echt koud, maar de wind maakt het erg guur. De granieten pieken zijn steeds ons decor. Lunchen bij een restaurant, waarbij enkele kara-kara’s worden gespot. Als we weer buiten lopen ziet Joep opeens een vos vlakbij het restaurant. Deze schiet onder het gebouw. Even later staat hij gewoon bij de bus rond te kijken en de hele groep maakt er foto’s van. (“De Fox groep ziet een vos”.)
Dan staat een waterval op het programma. Ook hier weer hele mooie plaatjes van de woeste natuur. Een ca 10 m brede en 15m hoge waterval met een prachtig meer op de achtergrond. Heel erg mooi. Verder nog een uitkijkje over weer een ander meer, waar een van onze groepsleden wordt aangevallen door een echtpaar kievit. Ze loopt blijkbaar te dicht bij het nest. Als we weer in de bus zitten, worden we getrakteerd op een onderonsje van 2 kara-kara’s een soort kleine condor. Ze vliegen vlakbij de bus wat heen en weer en maken nog een paringsdans speciaal voor ons hoog in de struiken. De camera’s doen overwerk vandaag met al deze mooie plaatjes.  We zijn ca 16:30 terug in het hotel.
Vanavond hebben we met Gerwin en Didier afgesproken om te gaan eten in een restaurantje hier in de buurt. Je moet je voorstellen dat er op dit terrein aan de rivier enkele hotels staan en er daarom heen wat eenvoudige chaletjes voor personeel of verhuur aan wandelaars. Er staat tussen de chaletjes een restaurant met een grote uitkijk op de Torres. Rondom lopen een aantal verwilderde paarden. Het restaurant is mooi ingericht. De jongens hebben lopen roepen dat het er zo mooi uitziet en je kunt eten a la carte. Nu hebben van onze groep veel meer mensen zin om daar te gaan eten. Zo gaan we tenslotte met een groep van 14 daar eten. Een lekkere steak gehad en een flesje wijn of bier.

 

 

voor grote foto's:  scroll door naar beneden

e-mail sturen

het laatst bijgewerkt: 23 jan 2011