Fox reis nov2010   Argentinie - Chili - Brazilie

Buenos Aires - Ushaia - Torres del Paine

Zaterdag 20 nov 2010     

Vanmorgen zit er nog behoorlijk mineur in de stemming. Ton en Els blijven in BA tot ze een ticket naar huis kunnen krijgen. Els heeft vannacht een paniek aanval gehad en ze zien er goed aangeslagen uit. Vanuit de groep wordt er 1000 dollar bij elkaar gebracht en met een GSM kunnen ze dan het “naar huis” regelen. Wij gaan met de groep naar het vliegveld om naar Fin del Mundo, Ushaia te vliegen. Het is weer een dag luchthaven en met een vol vliegtuig landen we na 3,5 uur met behoorlijk turbulentie op een winderig Ushaia.  We worden door een met besneeuwde toppen landschap naar ons hotel gebracht, ook hier weer aan het einde van de wereld, ofwel aan het einde van Ushaia. Met de jongens spreken we af om naar de stad te lopen, ca 6km. Onze kamer ligt aan de voorkant met uitzicht over de Beagle straat. Toch een uniek stukje zee hier down-under en te vinden op elke goede landkaart.
Al lopende naar de stad passeren we een voetbalveld waar volgens ons voetbal van een zeer matig niveau wordt gespeeld. Het is erg winderig en de stof gaat wervelend hoog in de lucht. Ook valt er wat neerslag, te weinig om van regen te spreken, maar droog is anders. Een eind op zee vaart een groot cruiseschip het zeegat uit en wordt kleiner onder een grote regenboog. Na 6km lopen zijn we aan het eind van Ushaia en lopen we terug over de centrum straat. Zoals in elke Argentijnse stad, San Martin genaamd. We belanden heel toevallig bij een café, waar weer alle maten Quilmes is te krijgen. Ook ½ liters uit een unieke dikke-nek fles. Een soort slasaus fles met draaidop. Het begint te regenen en heel toevallig komen Ton en Herma uit Heeze ook hier schuilen voor de regen. Het wordt best gezellig en om 20uur gaan we naar het afgesproken restaurant Chiqi met de andere groepsleden dineren. NB: in het café is een grote wandtekening aangebracht van Pieter Goos, onze nationale held op cartografie gebied. Het staat er ook in het NL nog eens bij geschilderd.
Bij Chiqi is het een beetje een rotzooitje qua bediening. De bestelling verloopt al chaotisch en na lang wachten is de servering ook niet vlekkeloos. Maar de hoornkrab, hier de specialiteit, smaakt sommige best goed en mijn heeg, de vis, is ook prima.  Al met al gezellig gedineerd en om ca 24uur komen we per taxi weer bij het hotel. Terug met de taxi naar worlds end. Het is hier NB erg lang licht. Het is pas donker om 22:30uur.

Zondag 21 nov 2010

Vanmorgen al heel vroeg wakker van het licht. 5:30uur. Uitzicht vanuit onze kamer op zee, op ca 50m  afstand. Het is ruw weer en witte kopjes op de golven. Op de straatnaambordjes staan de coördinaten aangegeven. Hier voor de deur staat S 54.50.105. Het hotel is goed en we verblijven hier 3 nachten. We gaan naar het ontbijt om 07:45uur.
Na het ontbijt in een te klein restaurant met ook nog een groep Italianen, worden we bij de bus verwacht. Ik heb nog eerst hier voor de deur een monstertje zand gescoord en hiervan een foto door Joep laten maken. Er valt zowaar een vlokje sneeuw en het waait. Per bus gaan we naar het startpunt van het treintje door het Nationaal Park Vuurland. In een oud treintje met stoomlocomotief over smalspoor. Ushaia is gesticht als gevangenis van zware criminelen. Zij werden te werk gesteld met houtkap en om de afvoer te bespoedigen werd er een spoorweg aangelegd. We krijgen uitleg van een plaatselijke host. Een heel aardig grietje die in perfect uitgesproken Engels uitleg geeft over Terra del Fuego. Tijdens de treinrit zijn er enkele stops om foto’s te maken, bij een waterval en bij een meanderend stukje rivier, de Rio de Pipo. Aan het eind van de treinrit valt de sneeuw behoorlijk naar beneden, maar als we in de bus zitten begint de zon te schijnen. Volgens Laura de local host, is het hier in de winterperiode bijna windstil en ca 0 oC. In de zomerperiode, waait het en is het weer onstuimig, met net als vandaag sneeuw, zon, regen of zwaar bewolkt. 4 seizoenen in een uur, wordt gezegd. Het landschap is erg mooi en als we een wandeling naar het begin/eind van de Panamerican Highway maken, komen we langs prachtige berglandschappen, met besneeuwde Andes bergtoppen. We zien enkele ganzen en wat andere vogels en mooie bemoste bomen, waarin veel Patagonische mistletoe. Een erg grove soort.
Er is een hele uitleg over het probleem met de bevers, die hier vanuit Canada zijn uitgezet. Aanvankelijk voor de vacht, maar de afstand was zo groot om het product te bewerken en te vermarkten dat ze de bevers maar hebben losgelaten. Ze schatten het aantal nu op 100.000, ze hebben geen natuurlijke vijanden en er mag nu volop worden gejaagd. De bomen groeien hier door de lage temperaturen erg langzaam en doen er 4x zo lang over om volgroeid te worden.
De Panamerican Highway start hier en loopt 17000km helemaal aan de westkust van Zuid en Noord Amerika naar Alaska. In het park mag gekampeerd worden en alleen vuur worden gemaakt op betonnen plateaus. Her en der zie je tentjes staan met jongelui terug to basic. Geen stroom, laat staan warm water. Tijdens onze wandeling is het prachtig zonnig weer en we boffen met de mooie uitzichten.
Terug in Ushaia, ca 14uur gaan we met Gerwin en Didier en nog 2 andere stellen wat eten. Ik voel me niet 100% en wil terug naar het hotel om wat te rusten. De jongens gaan wandelend naar de gletsjer, een heel stuk omhoog en Joep gaat met mij lopend terug naar het Hotel. Het is 6km lopen en ik heb het steeds moeilijker om de’ los-drang’ tegen te houden en ik laat in een met struikjes begroeide paardenwei mijn hoop varen. Met zachte bloemetjes wordt de onderkant schoongeveegd en in een plasje langs de kant van de weg de handjes weer okselfris gemaakt. He, dat lucht op en de laatste 2 km zijn dan ook geen probleem. In het hotel rusten we wat en ik schrijf o.a. dit verhaal.
Na een tukkie gedaan te hebben en gedoucht gaan we zoals afgesproken, naar de stad. Nu per taxi en naar de kroeg die we afspraken met Gerwin en Didier. De jongens van onze groep, (ze zijn beide 37 en een stuk jonger dan de rest). Na enkele Quilmes biertjes uit de dikke-nek flessen, gaan we eten. Goed gegeten en met zijn 4-en weer per taxi naar het hotel.

Maandag 22 nov 2010

Vandaag is de bootreis gepland door het Beagle kanaal. Met de bus worden we naar de haven gebracht en kunnen we op een catamaran boot stappen. We varen uit en na ca 15 min stoppen we bij de 1e rots met volop zeeleeuwen en pinguïns. Het uitzicht is mooi over het berglandschap aan zowel de Argentijnse als Chileense oever. De toppen zijn met sneeuw bedekt. Soms schijnt de zon maar veelal is het zwaar bewolkt met een felle koude wind. Dan volgen er nog enkele fotostops bij rotsen, waarvan een met veel pinguïns, de magelhaen pinguïn. We varen tot op het kiezelstrand om de foto’s van dichtbij te mogen maken. Het is mooi om te zien hoe die beestjes kunnen zwemmen en hoe rap ze op het strand belanden. Er wordt ook nog een groep mensen afgezet bij een schapenfarm op het verste punt van de boottocht. Zij worden met de 2e bootreis vandaag weer opgehaald. In de verte kunnen we ook nog een blik werpen op Puerto Williams (Chili). Deze plaats is geen stad en wordt daarom niet als meest zuidelijkste stad vernoemd. Op de terugreis staat een felle wind, maar dichterbij Ushaia komt de zon erdoor en terug in de haven is het erg lekker weer. We gaan een lunch nemen in het centrum bij de Irish Pub en Joep en ik gaan weer lopend terug naar het hotel. Het laatste stuk proberen we langs de zee te lopen, maar we komen bij een begraafplaats vlak aan zee uit. Er staat een groot kruis en een Davidsster. Ook zitten er verschillende mensen bij de graven. Het kerkhof zou gaan om overledenen van langsvarende schepen. Nadat we een afrastering overgegaan zijn staan we opeens vlak bij het hotel. In het hotel maken we met Skype weer contact met onze liefjes.
’s Avonds eten bij de Iris Pub in het centrum nadat er wat aperitiefs is genomen. Daarna op tijd terug naar het hotel om weer fit te zijn voor morgenvroeg. Maar….. als we terugkomen bij het hotel zitten er nog een 8-tal groepsleden te pimpelen en we kunnen dus niet zonder vervolg naar bed. We drinken alle Quilmes op en we moeten over op Stella Artois. Hoe laag kun je zinken. Met Jan en Lenn wordt het nog laat en de obers dekken de tafels voor ons ontbijt over 5 hele slaapuren. Maar wel gezellig.

 

voor grote foto's:  scroll door naar beneden

e-mail sturen

het laatst bijgewerkt: 23 jan 2011